Kanchanaburi ligt vlakbij de beruchte brug die tijdens de Tweede Wereldoorlog over de rivier de Khwae Yai werd gebouwd. Een oorlogsbegraafplaats en een museum (1977) herinneren er aan de omgekomen dwangarbeiders en de geallieerde soldaten.
Het JEATH Oorlogsmuseum is een eenvoudig museum met drie bamboehutten die iets van de sfeer oproepen van de oorspronkelijke krijgsgevangenkampen. In de hutten worden foto’s, tekeningen, schetsen en brieven over de gruweldaden van het kampleven langs de spoorweg tentoongesteld. JEATH is een acroniem voor Japan, Engeland, Australië en Amerika, Thailand en Holland, enkele van de landen waar veel spoorwegarbeiders vandaan kwamen.
Het Kanchanaburi War Cemetery aan de Saengchootoe Road, waar 6982 geallieerden begraven liggen, is een van de twee oorlogsbegraafplaatsen van de stad. Deze krijgsgevangenen verloren hun leven gedurende de constructie van de Death Railway.
Deze oorlogsbegraafplaats wordt keurig onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission, dit is een intergouvernementele organisatie die verantwoordelijk is voor de aanduiding en het onderhoud van de graven en de militaire begraafplaatsen van de Gemenebeststrijdkrachten die sneuvelden tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog.
Onze gids regelt de treinkaartjes voor de historische route van de beruchte Birmaspoorweg vanaf Kanchanaburi train station. Even later kunnen we doorlopen en zoeken onze plaatsen alvast uit in de trein die om 10.50 uur zal vertrekken.
De trein moet nog even aangekoppeld worden, maar dan gaan we op weg! Bij het kleine station net voor de spoorbrug wordt de River Kwai Bridge aangekondigd. Een historisch moment is aangebroken!
Ten noorden van het stadscentrum van Kanchanaburi neemt de trein de historisch geworden horde, de River Kwai Bridge. Aan beide kanten van de brug is een bom geplaatst, die herinnert aan het feit dat deze brug vaak onder vuur werd genomen door geallieerde bommenwerpers.
Van de oorspronkelijke Birmaspoorweg resteert nog 77 kilometer (van de oorspronkelijke 414 kilometer), maar het traject van Kanchanaburi naar Nam Tok is een van de interessantste tochten in Thailand.
Na onze stop in Wang Pho worden we uitgezwaaid door de Thaise kinderen die de route nog verder volgen tot bijna aan de Birmese grens, namelijk tot Nam Tok.
De mooi opgemaakte lunch nuttigen we in Phimpaya Restaurant. Een kleine slang probeert nog de nodige aandacht te trekken, maar het eten is hier zo lekker dat we naar het buffet blíjven lopen.
Bij het verlaten van het restaurant worden we herinnerd aan de beruchte spoorweg, de Death Railway; hier uitgebeeld door middel van een doodlopend stuk spoor.
Onderweg naar de volgende bezienswaardigheid stopt de bus opeens omdat er een groep apen te zien blijkt op een zijweggetje. De apen doen zich te goed aan wat voedsel dat daar blijkbaar voor hen is neergelegd.
Een drinkend baby-aapje is ook te signaleren, maar je moet niet te dichtbij komen want de moeder past goed op haar kind en laat vervaarlijk haar tanden zien.
De bus rijdt verder naar het Sai Yok National Park, 77 kilometer ten noordwesten van Kanchanaburi. Hier valt de bijzondere Sai Yok Noi waterval te bezichtigen, maar je kunt hem ook langs de zijkant beklimmen. Als extra attractie is de watervalgrot te verkennen.
Vanaf boven bij de waterval heb je een goed zicht op de waterpartij beneden en ook op de boomstronk, de ideale pose voor deze waterval. Hier wordt dan ook goed gebruik van gemaakt.
Aan de oever van Kwai Noi rivier, de Pakseng-pier, stappen we over op de hang yao, oftewel de longtail-boat. Deze boot met de lange staart is zonder twijfel het meest gebruikte vervoermiddel in dit gebied. De boot heeft een schroef aan een lange staart die kan worden opgehaald om in ondiep water te kunnen varen.
Met hoge snelheid vaart de longtail-boat, te midden van een dichtbegroeide jungle vol kronkelende rivieren, op weg naar onze overnachtingsplaats. Onderweg komen we langs verschillende villages en zelfs een camping.
Na een tocht van ongeveer drie kwartier komen we aan bij de River Kwai Jungle Rafts, een bijzondere accommodatie op een schitterende locatie in de rivier.
Na aankomst wordt het uit hout en bamboe vervaardigde en op houten vlotten gebouwde floatel (floating hotel) eerst verkend, om daarna lekker weg te suffen in een hangmat.
Aan het eind van de middag zet de hele groep zich in beweging over de enige verbindingsbrug met het vasteland op weg naar een voettocht door de groene jungle.
Het bezoek aan Mon Village brengt ons eerst naar het dorpsplein van deze stam, alwaar net een van de olifanten terugkomt van een toeristisch ritje.
De gids laat ons de plaatselijke school zien waar we leren dat de Mon stam uit Birma (tegenwoordig Myanmar) kwam, maar vanwege onderdrukking door de overheid aldaar, naar Thailand vluchtte en toestemming kreeg om een nederzetting op te richten, Mon Village.
Na terugkomst uit de jungle zien we de toebereidselen voor ons diner arriveren. Letterlijk alles moet per boot naar deze drijvende accommodatie worden aangevoerd.
Er is nog even tijd om zich door de rivier te laten meedrijven, maar dat is wel oppassen geblazen, want het water stroomt erg snel. Al zwemmende moet men dus vlakbij de jungle rafts blijven om niet door de stroom te worden meegenomen.
’s Avonds genieten we van een sfeervol diner, verlicht door olielampen, omdat deze accommodatie geen electriciteit heeft; maar ook dat heeft zo zijn charme.
Na het diner bezoeken we de Mon dance, een traditionele dansvoorstelling, opgevoerd door leden van de gevluchte stam.
Na een drankje en een kaartspelletje zoekt iedereen zijn kamer weer op, alwaar het even behelpen is in de badkamer, bijvoorbeeld met het handmatig doorspoelen van het toilet.
In sommige vertrekken was bij het lager zetten van het waakvlammetje de lamp helemaal gedoofd. Op de tast wordt daarom de klamboe bevestigd, om maar niet door nog meer mosquito’s te pakken worden genomen. Daarna kan men zich dan eindelijk ter ruste begeven.
De enige manier om weer uit deze jungle te geraken is door middel van de longtail-boat. Er liggen dan ook al verschillende van deze bootjes klaar om de hele groep weer naar de bewoonde wereld te brengen.
Na een zeer vroeg ontbijt, verlaten we deze combinatie van vreemdsoortige woonboten en varen we snel stroomafwaarts over de Kwai Noi rivier.
Gisteren bracht de treinrit ons over de Bridge on the River Kwai; nu kunnen we de brug lopend bezoeken, maar eerst bekijken we de plaquette van deze historische omgeving.
Bij westerlingen is de brug vooral bekend door de succesfilm Bridge on the River Kwai (1957). Deze film is gebaseerd op het boek van Pierre Boulle. Het verhaal van boek en film is bijna geheel verzonnen. Van de beroemde brug is alleen het stuk met bogen nog origineel, want een deel van de brug is vervangen na een bombardement. De originele brug lag een aantal kilometers hoger op de rivier, wat hier nu nog rest is een verplaatste constructie van hout en staal op betonnen pijlers, waar niemand aandacht aan zou hebben geschonken als de brug niet zo’n beruchte historie zou hebben gehad.
In juni 1942, zes maanden na het begin van de verovering van Zuidoost-Azië, gaf Japan het bevel om een spoorlijn aan te leggen van Thailand naar Birma omdat de zeeroutes geblokkeerd waren door de geallieerden. De spoorlijn moest een belangrijke rol gaan spelen bij het transport van goederen en troepen voor de invasie van Brits-Indië. Het was een enorm karwei, want het traject liep door het oerwoud, steile bergen en snelstromende rivieren, en de imposante Drie-Pagodenpas.
Tijdens de aanleg van de spoorbrug over de Khwae Yai (verbasterd tot Kwai) zijn tienduizenden krijgsgevangenen en dwangarbeiders overleden als gevolg van ziekte, ondervoeding en de uiterst slechte en vooral wrede behandeling door de Japanners. Men zegt wel dat er voor elke biels van de spoorlijn een dode is gevallen; dit traject wordt daarom ook wel de Dodenspoorlijn genoemd. Tegenwoordig kan de spoorlijn ook nog enigszins gevaarlijk zijn, omdat we tussen de rails of over de houten planken van de brug kunnen lopen; af en toe uitwijken is dan echter noodzakelijk vanwege de trein die wil passeren.
